Als de storm gaat liggen

24-12-2018

Hannie loopt door de gang. Haar gezicht staat op onweer. Ze heeft net een aanvaring met een andere bewoner gehad. Ze kreeg een klap en reageerde met een serie vloeken. Nu zet ze er flink de pas in, een lang wit hemd in haar hand geklemd. Contact weert ze af.

Dan weet een vrijwilligster haar te verleiden om de muziekruimte in te lopen. Een luie stoel staat voor haar klaar. Even later zit ze, een babypop in haar armen. Ze luistert naar de pianoklanken en troetelt met de schat in haar armen. Haar gezicht ontspant. Ze kijkt me glimlachend aan en zegt: “Mooi toch he?”. Ter bevestiging kijkt ze naar de mevrouw naast haar die instemmend begint te knikken.

Een half uur later hoor ik haar zachtjes vloeken tegen haar babykind. Het is alsof ze de scene in de gang herbeleeft en nog een keer verwoordt. Daarna keert de rust weer. Na een uur staat ze op en vervolgt haar wandeling door de gang. Ze ziet er uitgerust uit, heeft weer kleur op haar wangen. Alsof ze een middagdutje heeft gedaan, compleet met ontlading en verwerking van een onopgeloste conflictsituatie.

ledere keer wanneer ze langs de deuropening komt, staat ze even stil, luistert naar de muziek, knikt en glimlacht bij zichzelf. Dan loopt ze weer verder. De storm is voorbij, de zon is weer doorgebroken.