Danspartners

Levenslessen. Ze zijn als een dans. Met elke dag en iedere ontmoeting andere danspartners.

Levenslessen. Ze zijn als een dans. Met elke dag en iedere ontmoeting andere danspartners. Al dansend wisselen we voortdurend van rol: soms zijn we de leerling en een andere keer de leermeester. Vandaag is Annie mijn danspartner.

Door haar achtergrond als balletdanseres heeft ze een bijzondere affiniteit met muziek. Ook als er geen muziek klinkt, gaan haar dansbewegingen ononderbroken door. Haar linkervoet lijkt voortdurend de maat te stampen op de voetsteun van de rolstoel. Zo hard, dat de ritmische beweging via het frame door dreunt in haar hele fysiek. Hierna tilt ze schijnbaar moeiteloos beide gestrekte benen tegelijk op, in een sierlijke beweging richting haar buik.

Dan slaat ze haar linkerbeen over haar rechter, terwijl de voet van haar rechterbeen over het zachte kussengedeelte ter hoogte van haar kuit wrijft. Met haar rechterhand plukt ze ondertussen zachtjes aan de stof van haar broek.

Het is als een gekristalliseerde choreografie waarbij de ene figuur in een vast patroon volgt op de volgende.

Eén van de eerste keren dat ik muziek bij haar maak, zegt ze huilend: “Jij komt binnen. En het is meteen goed. Voor de kinderen. Je voelt het hier (legt hand op haar hart). En janken joh. Dit is zo mooi. Dat neem je mee. Dan kan je zo slapen”.

Er zijn keren dat ze niets zegt, dat ze aan haar haardos plukt of met het hoofd in haar handen onderuitgezakt in haar rolstoel hangt. Of op luide toon scenes uit haar leven opnieuw afspeelt, doorspekt met nieuwe termen: “Nee Maartje, dat heb ik net gezegd. Zó moet je dat doen. En dan meteen zo’n snapertje erbij”.

Er lijkt steeds vaker geen enkel contact. Het voelt als eenrichtingverkeer. En na een paar maanden komt de overweging in me op: zal ik stoppen met muziek maken? Als ze er toch niets van merkt of er geen reactie op geeft.

Terug in haar kamer. Weer het gevoel dat alles langs haar heen gaat. Net als ik in mezelf denk: ”Zal ik maar gaan?”, zegt ze luid, zonder zich te verroeren: ”Mooi he!”.

Wat een les, van deze balletdanseres. Ik zal hem niet vergeten. Dank Annie. Ik voel het hier (leg hand op m’n hart).

Als iemand niet waarneembaar reageert, wil dat niet zeggen dat iemand niet waarneemt of waardeert.

Vraag bij twijfel! Het hoeft niet eens hardop. En blijf je eigen waarnemingsvermogen verfijnen, dag na dag, jaar na jaar.

Zodat het niet waarneembare waarneembaar wordt.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.