Driewerf nee!

Een ‘ja’ van een vorige ontmoeting betekent nooit een automatisch ‘ja’ bij een nieuw bezoek.

Een ‘ja’ van een vorige ontmoeting betekent nooit een automatisch ‘ja’ bij een nieuw bezoek.

Vandaag ga ik voor de tweede keer naar Katja. Veertien dagen zijn verstreken sinds het kennismakingsbezoek. Volgens de verzorging ligt ze in bed. Ik klop aan bij haar kamerdeur. Hoor geen geluid. Zacht open ik de deur en kijk om het hoekje. Daar ligt ze. Haar ogen zijn open. Voorzichtig kom ik binnen en stap behoedzaam in haar blikveld.

Even wachten. Even laten wennen.

Dan: “Zal ik muziek voor u maken?”.

“Nee!” en Katja staat op en loopt de kamer uit. Ten overvloede doet ze de deur achter zich dicht.

Poeh! Drie niet mis te verstane boodschappen. De wederzijdse JA van twee weken geleden is omgeslagen naar een driewerf NEE.

Was het te veel, te snel, te bedreigend?

Deze keer leeg ik niet alleen m’n innerlijke prullenbak, maar pak ik ook letterlijk al m’n spullen en zet ze op de gang. Tijd voor een nieuwe, schone lei. Alleen de gitaar hang ik als herkenningssymbool op m’n rug. Op weg naar een nieuwe poging.

In de huiskamer zie ik Katja, maar op weg naar haar toe word ik staande gehouden door een meneer die ik hier nog niet eerder gezien heb. Hij blikt vol belangstelling naar het instrument op m’n rug en knoopt een praatje aan. Vanuit m’n ooghoeken zie ik dat Katja luistert. Ze komt steeds een paar stappen dichterbij. Meneer vertelt ondertussen over zijn liefde voor de mondharmonica. Katja staat inmiddels naast me. Ik bedank meneer (hij kan niet vermoeden hoe hij geholpen heeft) en waag de vraag naar Katja: “Zal ik muziek voor u maken, in uw kamer?”. “Ja!”, stemt Katja meteen in en ze legt haar hand op m’n arm.

Ze stuurt me door de open deur het balkon op. Ik keer m’n gezicht naar de zon, Katja ook. We voelen de warmte op onze wangen, de wind door onze haren. We genieten. We léven! Na een paar minuten open ik m’n ogen en kijk haar aan. Ze begint te lachen. Het borrelt op van heel diep. Ik lach met haar mee, als vanzelf.

In haar kamer loopt ze recht door naar haar bed. De verzwaringsdeken ligt al op de grond. In no time ligt ze gestrekt op haar rug. Deken omhoog, kussen om haar hoofd, een aai over haar haar. Ik neurie al. Ze draait op haar zij, haar handen in elkaar. Ik zit dicht bij haar. Met gitaar, neuriënd. Ze sluit haar ogen.

Sein veilig.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.