Magische krachten

Dinie heeft extra medicatie gekregen in verband met ‘de rijmelarij’. De hele dag door associeert en rijmt ze aan één stuk door, van het ene woord naar het andere. Zinnen rijgen zich zonder tussenstops aaneen.

Dinie heeft extra medicatie gekregen in verband met ‘de rijmelarij’. De hele dag door associeert en rijmt ze aan één stuk door, van het ene woord naar het andere. Zinnen rijgen zich zonder tussenstops aaneen.

“Witte zwanen – zwarte zwanen – zwarte kolen – uit Polen – ja, wij hadden vroeger nog een kolenkachel – en de eendjesvijver – de geiten en de kippen – boer wat zeg je van mijn kippen – mijn opoe had ook kippen – en een haan, met allemaal veren – hebben ze dan geen mooie veren of staat jouw de kleur niet aan – paars – een paars pakje, van fluweel, met communie en ons Toetje een wit pakje – witte zwanen – zwarte zwanen – zwarte kolen – uit Polen…”.

Met rijmen en associëren heeft ze een manier gevonden in de mallemolen van haar leven, een weerspiegeling van een traumatisch hooggebergte: een alcoholistische moeder, gevechten op leven en dood tussen haar ouders, misbruik door de kostganger in haar ouderlijk huis, het doodgeboren kindje van haar moeder dat naakt op de keukentafel lag geëtaleerd, twee invalide tantes die inwoonden en die Dinie van jongs af aan getild en verzorgd heeft, haar man die gestorven is aan levercirrose en haar enige zoon die zich onlangs heeft opgehangen. Het leven van Dinie in een dramatische notendop.

De dokter heeft extra medicatie voorgeschreven. Dinie ligt stil en versuft in haar bed. Ze soest wat voor zich uit. De achtbaan van associaties is niet meer te horen. Als ze hoort dat ik er ben, wil ze graag opstaan. Een verzorgende helpt haar bij het aankleden.

In het kamergedeelte van het appartement wacht ik tot Dinie verschijnt. De televisie staat op radiostand en laat popmuziek horen. Ik besluit om het geluid vast uit te zetten, maar hoe ik ook kijk, er valt nergens een uitknop te ontdekken. Als de verzorgende de kamer inloopt, vraag ik haar om hulp. We bestuderen het apparaat aan alle kanten. We beginnen met een uitgebreid onderzoek aan de voorkant, dan de zijkant met allerlei interessante knopjes. Op het moment dat de verzorgende aan de achterkant kijkt, plopt opeens het scherm uit en valt het geluid weg. We kijken elkaar met open mond aan. Voor zover we weten heeft ze het scherm met geen vinger aangeraakt. Beschikt ze opeens over magische krachten?

Dan horen we achter ons opeens een zachte gorgelende lach. “Dat was ik”, zegt Dinie terwijl ze met de afstandsbediening in haar hand naar ons toeloopt. We schieten alle drie in een onbedaarlijk lach.

Even geen mallemolen uit Polen – geen herbelevingen van nare dingen die over vroeger gingen – geen coping strategieën maar lol met z’n drieën – gewoon de slappe lach, uit het niks midden op de dag – ontladend in lijf en leden – even een onbezorgd heden – van tragedie naar komedie –  toch magie.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.