Uit onverwachte hoek

29-1-2019

Theo loopt aan de arm mee naar de muziekruimte. We lopen hiervoor een klein stukje buiten over het erf van de zorgboerderij. Theo heeft weinig uitdrukking op zijn gezicht. Het lijkt of alles langs hem heen gaat. Communiceren verloopt via echolalie. Wat er tegen hem gezegd wordt, herhaalt hij op monotone toon. Uit zichzelf maakt hij zelden of nooit een opmerking. De wandeling over het erf is maar een paar stappen, maar het biedt precies de mogelijkheid om iets uit te wisselen. Een opmerking over de zon, de wind, bloemen, dat wat er te zien, te horen, te ruiken en te voelen is. Aldus pratend in echolalie-vorm lopen we naar de muziekruimte.

Tijdens het muziek-uur zingt Theo met de meeste liedjes mee, uit het hoofd of van blad af. Vandaag ziet hij er gehavend uit. Hij is afgelopen week gevallen en heeft flinke verwondingen aan zijn gezicht. Hij ziet er aangeslagen uit. Hij zingt mee, maar laat de tekstblaadjes deze keer op tafel liggen. Alles lijkt nog meer langs hem heen te gaan.

Na afloop bied ik hem zoals gewoonlijk mijn arm aan. Deze keer accepteert hij die zonder de glimlach die ik daarbij van hem gewend ben. Hij blijft met een vlakke uitdrukking op zijn gezicht voor zich uitkijken. Dan hoor ik hem na een paar passen opeens zeggen: “Je zingt mooi!”. lk kijk hem verrast aan. Zo’n opmerking, op eigen initiatief, maakt hij hoogst zelden. Totaal onverwacht laat hij een glimp zien van alles wat er in hem omgaat. lk krijg er tranen van in mijn ogen. Niet om WAT hij zegt, maar OMDAT hij het zegt, uit zichzelf. Hij is onder de indruk van mij, maar ik ben onder de indruk van hem. We lopen stil verder, arm in arm. In verbinding zonder woorden.