Bijna had ik het gemist.

Bijna had ik het gemist.

Josje staat bij de tafel in de huiskamer, een vrouw van zestig jaar. Ze is lang en smal. De wereld lijkt aan haar voorbij te gaan. En zij aan de wereld. Ze trekt geen enkele aandacht, maakt geen geluid, beweegt zich langzaam en stilletjes door de ruimte. Geen contact, geen verbinding, zo op het oog. Soms maakt ze aanstalten om te gaan zitten, maar na een halve seconde veert ze weer op.

Op de televisie speelt een politieprogramma. Met toestemming van een medebewoner zet ik het apparaat uit. Achtervolggeluiden maken plaats voor verhalende pianomuziek en liedjes over onze levensreis, het thema van vandaag. Josje loopt achter de stoelen langs die rondom de piano staan, tot ze een opening vindt die groot genoeg is om de binnencirkel te betreden. Ze gaat op een lege stoel zitten, een halve seconde, dan veert ze weer op. Ze zet een paar stappen tot ze vlak bij me stil houdt, schuin voor de piano. Hier blijft ze bewegingloos staan. Haar ogen naar de grond gericht.

Al de tijd dat de muziek klinkt, is er geen contact, geen verbinding, zo op het oog.

Na drie kwartier til ik de piano weer in de tas. Terwijl ik neerkniel om de rits dicht te doen, kijk ik omhoog naar het gezicht van Josje. Onze ogen kruisen elkaar. We blijven elkaar aankijken. En opeens gebeurt het: een glimlach begint in Josjes ogen, trekt langzaam over haar hele gezicht. Een zachte, stralende uitdrukking. Vol warmte, geluk, leven! Een halve seconde…een halve minuut. Dan richt haar blik zich weer naar de grond en loopt ze naar een stoel. Ze maakt aanstalten om te gaan zitten. Een halve seconde, dan veert ze weer op.

We gaan allebei weer onze eigen weg. Ik pak m’n spullen, verlaat de afdeling en loop naar buiten. Het intense contactmoment leeft voort in m’n herinnering. ’s Middags wandel ik door bos en hei. Zon en wolken wisselen elkaar af. Ik kniel op de grond voor een ieniemienie paddenstoeltje. Tijd om een foto te maken. Languit lig ik uiteindelijk voor het mooiste perspectief. En opeens gebeurt het: als ik omhoog kijk, zie ik het begin van een regenboog. Hij begint links voor me en trekt langzaam een boog over de hemel tot hij rechts de grond raakt. Wat een schouwspel van warmte, geluk, leven! Een halve seconde…een halve minuut. Dan veer ik weer op.

When all the world is a hopeless jumble

And the raindrops tumble all around

Heaven opens a magic lane.

(uit: Somewhere over the rainbow).