“En die stomme trut die daar zit!” Jet komt binnen en werpt me vanaf de andere kant van de kamer een minachtende blik toe.
“En die stomme trut die daar zit!” Jet komt binnen en werpt me vanaf de andere kant van de kamer een minachtende blik toe.
Sinds ze een fietsongeluk heeft gehad, is Jets leven radicaal veranderd. Na twee maanden coma woont de vrouw die lesgaf aan kinderen op een basisschool, nu permanent in een zorginstelling, op een afdeling voor mensen met niet-aangeboren hersenletsel.
Dat Jet niet blij is met deze verandering, is zacht uitgedrukt. Zodra ze uit haar eigen kamer is, komt er een scheldtirade op gang waarmee ze met schelle stem luidkeels uiting geeft aan haar frustratie. Het enige wat ze wil, is naar huis.
Niets is goed: haar wél aankijken geeft aanleiding tot een uitbarsting, haar níet aankijken ook, haar wél begroeten werkt averechts, haar níet begroeten ook.
Alles draait om het uiten van het gevoel van onrecht en onmacht dat ze ervaart. Zodra ze de muziek hoort of me ziet, wendt ze haar gezicht af: “O nee, vreselijk, ik wil hier voor geen goud zijn. En wat zij doet, vreselijk.” Ze gaat aan tafel zitten en steekt pontificaal haar wijsvinger in het oor dat naar mij gericht is. Na een minuut wordt ook het andere oor demonstratief met een wijsvinger afgesloten.
lk stop met zingen en schakel naar instrumentaal. Dat scheelt voor Jet één ergernisprikkel.
Na een tijdje zie ik dat het beeld verandert: voor mijn ogen voltrekt zich een film in slow motion. Jets ene hand is op de armleuning gezakt. Haar hoofd zakt omlaag tot deze steun vindt in haar andere hand. Vanaf nu zit ze onbeweeglijk en verbaal helemaal stil, een unicum. Uiteindelijk bungelt ook haar andere hand over de leuning heen. Alles hangt nu ontspannen omlaag: handen, armen, hoofd.
Als ik na een half uur de deur uit loop, zie ik een relaxed gezicht, een rode slaapwang en een opgestoken hand. “Waar ga je naar toe?” vraagt ze vriendelijk. lk noem de plek van de volgende locatie. Ze knikt en glimlacht: “Goeie reis ennuh…rij voorzichtig.” Zou ze in haar onderbewustzijn terugdenken aan de rit die haar ooit bijna fataal werd? Haar wens en wijze raad neem ik graag ter harte. Muziek kent vele wegen en werkt ook met een omweggetje. De directe route of een indirecte. Het komt hoe dan ook binnen.