Haar man staat na zijn bezoek op het punt te vertrekken. Hij wijst naar een stoel in de verte, aan de andere kant van de serre. “Ga daar maar zitten”, zegt hij vriendelijk tegen zijn vrouw. Luce kijkt niet begrijpend. Is de informatie te vaag? Is de stoel te ver weg? Begrijpt ze niet dat hij weggaat en zij blijft? Wil ze met hem mee? Op haar gewoonlijk zo vriendelijke gezicht verschijnt een gefronste uitdrukking.

Haar man staat na zijn bezoek op het punt te vertrekken. Hij wijst naar een stoel in de verte, aan de andere kant van de serre. “Ga daar maar zitten”, zegt hij vriendelijk tegen zijn vrouw. Luce kijkt niet begrijpend. Is de informatie te vaag? Is de stoel te ver weg? Begrijpt ze niet dat hij weggaat en zij blijft? Wil ze met hem mee? Op haar gewoonlijk zo vriendelijke gezicht verschijnt een gefronste uitdrukking.

Met een paar stappen sta ik naast haar. Op zoek naar de opening. Of ze zin heeft in een muziekmiddag? Meteen is daar de switch. “Ja!”, zegt ze met een brede glimlach. Dan keert ze haar gezicht naar me toe: “En jou ken ik!”. Met een afscheidszwaai naar haar man lopen Luce en ik samen naar één van de stoelen in de verte. “Wilt U de hoge of de lage stoel?”, vraag ik. “Je mag wel ‘je’ zeggen hoor”, antwoordt ze en wijst naar de stoel met een lage rugleuning.

Terwijl ze met een kreun gaat zitten, werp ik een blik op haar verwondingen die ik bij binnenkomst al had gezien. Haar arm hangt in een mitella. Een gekwetste hand steekt eruit, gezwollen en bont en blauw. “Bent U gevallen? “, vraag ik. “Ja, en best hard. Niet fijn. En zeg maar ‘je’ hoor”, herhaalt ze geduldig, “niet zo van ‘UUU’. Dat is nergens voor nodig”, zegt ze resoluut.Terwijl ik een kussen onder haar arm leg, kijken we elkaar aan. “Je”, zegt ze, “je…jij…je……jij………..wij”.

En nog eens: “Wij……”. Ze koestert het woord terwijl ze het met een brede glimlach uitspreekt. En koestert daarmee ons. Gewoon twee mensen die elkaar heel graag mogen. Wij.

Luce. Voor mij een vrouw om ‘U’ tegen te zeggen. Een vrouw waartegen ik ‘je’ mag zeggen.