“Hou es op met dat geblèr!” De mevrouw die me vorige week nog de hemel in prees, kijkt met een schijnbaar stoïcijnse blik voor zich uit. “Ik heb honger”, vervolgt ze en ze kijkt met een holle blik naar de kruimels op haar bord.
“Ze hebben me helemaal kapót gemaakt van binnen”. Met een getergde blik kijkt ze me aan. De woorden echoën na. Zó gedesillusioneerd is ze, zó machteloos, verbijsterd.
Vragend kijken Dinie en ik elkaar aan. We staan op de gang in het verzorgingstehuis en willen graag muziek maken. Maar de deur van Dinies kamer is dicht.
Jerry is 55 en heeft de ziekte van Huntington. Alles aan hem beweegt met grote, onverwachte uithalen. Vanwege zijn abrupte motoriek wordt hij nog maar mondjesmaat aangeraakt. Iedereen blijft op gepaste afstand om geen onverwachte zwieperd te krijgen.
“Ik heb een ziekte”, zegt ze, “maar de naam ervan ben ik vergeten. Iets met Alz…”