Het is stil in de huiskamer. Vier mensen zitten in het gedeelte waar ik muziek ga maken. Iets verder weg geeft een verzorgende een boterham aan Annie, voorheen balletdanseres.
Ik zing het lied van Claudia de Breij ‘Mag ik dan bij jou?’. Meteen hoor ik een snik.
Lang en mager zit ie in een stoel. Hij lijkt te slapen. Maar onder zijn gesloten oogleden volgen zijn oogbollen alle geluiden.
Op een afdeling voor jonge mensen met dementie
“Ik heb zo’n pijn”. Ze ligt in bed, met haar mooiste jurk aan, vrolijk rood met witte bloemen. Haar haren zijn in een handdoek gewikkeld en er ligt een gekleurde lap op haar mond. Een toonbeeld van schoonheid en ellende.
Ze was de oudste dochter uit een gezin met zestien. Zij verzorgde ze allemaal. En kreeg op haar veertiende zelf een kind. In de bedstee. Met de dokter als vroedvrouw. Haar broertjes en zusjes werden even naar buiten gestuurd.
Hoe krijgen we iemand in beweging?
Of kunnen we ons beter afvragen: wat beweegt iemand?
Hemmie zit met gesloten ogen op de bank in de huiskamer. Een vertrouwd gezicht. Het is zijn manier om visuele ‘herrie’ en auditieve prikkels om hem heen hanteerbaar te maken. De wereld versnelt, maar Hemmie vertraagt.